7 / 9 / 1378 يكشنبه درس شمارهء ( 161 ) كتاب النكاح / سال دوم بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ خلاصهء درس قبل و اين جلسه : در جلسه قبل اين فرع مطرح شد كه اگر زن به جهتى نتواند چهار ماه بر ترك مباشرت صبر كند ، آيا بر شوهر لازم است كه قبل از چهار ماه نزديكى كند ، در جلسه قبل با عنايت بر قاعده لا ضرر ، لزوم عدم اضرار مرد به زن را در مسأله نزديكى به اثبات رسانديم . در اين جلسه ضمن توضيح اين مسأله ، دليلى ديگر بر لزوم ذكر مىكنيم ، در ادامه به بررسى مسأله 9 پرداخته كه اگر مباشرت چهار ماه ترك شد ، قضاء لازم نيست و خواهيم ديد كه عدم لزوم قضاء از باب سالبه به انتفاء موضوع است ، در ادامه درباره لزوم ارضاء زن و صحت تمسك به ادله توبه در نفى لزوم سخن خواهيم گفت . * * * الف ) ادامه بررسى مسأله 8 : 1 ) تذكرى در توضيح بحث سابق ( مسأله 8 ) : گفتيم كه روايتى كه ترك مباشره زوجه را پس از چهار ماه گناه دانسته مفهوم ندارد ، و از آن استفاده نمىشود كه هر مردى مىتواند تا چهار ماه مباشرت را به تأخير بيندازد ، مراد ما از انكار مفهوم ، انكار مفهوم على وجه الاطلاق است و گرنه در موضوع سؤال روايت ، ثبوت مفهوم مسلم است ، در جايى كه مرد به جهت مصيبت وارده مباشرت را ترك مىكند ، اين كار تا چهار ماه مجاز و پس از آن معصيت است ، در اينجا ، در چهار ماه هر چند زن از ترك مباشرت متضرّر شود ، ولى با توجه به عذر